Dmitri Sjostakovitsj, schrijft Alexander Melnikov, werd door het leven ongevraagd in de poel met Sovjet-gruwelen gegooid. En toch, vervolgt de pianist, had Sjostakovitsj de durf en het talent zich te blijven bekommeren om existentiële kwesties als liefde, leven en dood.
Mooie woorden, die horen bij een cd waarop nog mooier wordt gespeeld. Samen met dirigent Teodor Currentzis en het Mahler Chamber Orchestra ontketent Alexander Melnikov in de twee pianoconcerten van Sjostakovitsj een fabelachtige klankencarrousel. Het montere van de jeugdfilm, Mantovani-achtige strijkersvegen, kletterende circusmuziek: de reeks ironische schijnbewegingen wordt met een toverstaf aaneen gesmeed.
Samen met Isabelle Faust werpt Melnikov zich bovendien op de Vioolsonate opus 134. Op superieure wijze ontsluit het duo een tragisch leven dat zich afspeelde tegen het absurde perspectief van de Sovjet-Unie.
(Recensie door Guido van Oorschot, gepubliceerd op 22-02-2012)