U heeft niets in uw winkelwagen.
Extra informatie
| componist | SCHUMANN, ROBERT (1810-1856) |
| uitvoerenden | Banfield, Volker |
| dirigent | 0 |
| label | CPO |
| recensie | Deze handzame koppeling van Schumanns drie pianosonates, kort na elkaar ontstaan in de periode 1833-36, is een aanwinst. Banfield, die eerder de aandacht trok met zijn vertolkingen van Ligeti, Messiaen, Pfitzner en Busoni (Wergo en CPO), toont zich ook hier een intelligent interpreet. Zijn Schumanninterpretatie munt uit door kracht en helderheid, en is vrij van elke dweepzucht, terwijl de poëtische kant ook goed uit de verf komt. Heel duidelijk komen deze kwaliteiten naar voren in de krachtig gespeelde hoekdelen en het lyrische langzame deel van Op11. Bijzonder in het al even fraai gespeelde Op22 is Banfields keuze voor de originele versie van de finale uit 1835, die Schumann op verzoek van Clara Wieck verving door een minder virtuoos deel. Ook in de grootse aan Moscheles opgedragen derde sonate, Concert sans Orchestre genaamd, weet Banfield de aandacht voortdurend gevangen te houden. De opname is, met een opvallend natuurlijke weergave van de piano, heel geslaagd. Bron: Niek Nelissen • Luister juni 1994 |
Eigen tags
Uw tags toevoegen
Gebruik spaties om tags te scheiden. Gebruik enkele aanhalingstekens (‘) voor woordgroepen.
