De filmmuziek is van een ongelooflijke schoonheid
Ruim dertigduizend jaar oud zijn de onvoorstelbaar mooie grottekeningen van Chauvet-Pont-d'Arc in de Franse Ardèche. Filmmaker Werner Herzog mocht er met een kleine ploeg filmen, op zijn tenen, want het is misschien wel de waardevolste en in ieder geval de oudste schat die de mensheid rijk is. Een unieke kans, weinigen hebben de dierenschetsen mogen aanschouwen.
Aan de hand van Herzogs verhalen, zonder de beelden dus, componeerde cellist Ernst Reijseger de soundtrack, zoals hij dat vier keer eerder deed voor de cineast. De filmmuziek is van een ongelooflijke schoonheid. Net zo mysterieus als de sfeer die rond, en in de grotten heerst, en met respect voor de grootsheid van de paleolithische erfenis.
Met een vanzelfsprekende elasticiteit vouwt Reijseger zware, klassieke zangpartijen over jazzinterpretaties via zijn cello, piano/orgel/Wurlitzer (Harmen Fraanje) en fluit (Sean Bergin). De sfeer is constant onheilspellend, vooral tijdens het dreigende gepluk aan de cellosnaren en een steeds luider en dieper klinkend Nederlands Kamerkoor. Een andere keer horen we een dramatisch duet van orgel en cello. Elk moment is meeslepend, vooral dankzij de ondoorgrondelijke samenkomst van sacrale klanken met extreem beeldende uitwerking.
(Recensie door Tim Sprangers, gepubliceerd op 11-01-2012)